Wiara jest bezinteresownym darem, którego Bóg  udziela  człowiekowi. Ten  nieoceniony dar możemy utracić. Św. Paweł ostrzega przed tym Tymoteusza: „ Ten właśnie nakaz poruczam Ci (…), byś (…) toczył dobrą walkę, mając wiarę i dobre sumienie. Niektórzy, odrzuciwszy je, ulegali rozbiciu w wierze” ( 1 Tm 1,18-19). Aby żyć, wzrastać i wytrwać w wierze aż do końca, musimy karmić ją  słowem  Bożym  oraz  prosić Pana, aby przymnażał nam wiary; powinna ona działać „przez miłość” (Ga 5,6), być podtrzymywana przez nadzieję i zakorzeniona  w  wierze  Kościoła               ( KKK 162).

                            

Jednym z takich  źródeł wiary  dla  nas  jest   Różaniec, który jest modlitwą milionów serc. Od wieków wierni odkrywają głęboki sens, urok i skuteczność modlitwy różańcowej, tego powolnego przesuwania paciorków, powtarzania słów, które zbliżają serca do rozważań tajemnic wiary.

Różaniec zawdzięcza swą nazwę średniowiecznej poezji maryjnej. Róża była i jest ulubionym symbolem Matki Bożej.

Legenda głosi, że twórcą modlitwy różańcowej jest św. Dominik. Zrodziła się ona podczas jednej z wypraw przeciwko heretykom. Kiedy pomimo postów i modlitw posługa św. Dominika nie przynosiła owoców, dostąpił on objawienia Matki Bożej, która poleciła mu, by nie tylko głosił kazania, ale połączył je z odmawianiem tzw. Psałterza Maryi, czyli 150 Zdrowaś Maryjo i 15 Ojcze nasz. Ale do spopularyzowania różańca przyczyniła się przede wszystkim sama Matka Boża. We wszystkich swoich objawieniach Maryja trzymała w ręce różaniec i usilnie prosiła o jego odmawianie, wyjaśniając, że jest to forma modlitwy na zażegnanie lub złagodzenie cierpień nawiedzających świat.

I u nas znalazła się grupa ludzi, która zapragnęła tej wspólnotowej modlitwy, tak ważnej i mocno związanej z wezwaniem naszego Kościoła. Od samego początku spotykamy się w pierwszą sobotę miesiąca na wspólnej modlitwie i adoracji Najświętszego Sakramentu oraz w każdą drugą sobotę raz na trzy miesiące. Doświadczamy siły i mocy tej formy modlitwy, umacniamy naszą osobistą wiarę, wspólnie pielgrzymujemy do miejsc Maryjnych, służymy sobie wsparciem w trudnych chwilach ludzkich doświadczeń. Pragniesz poznać bliżej siłę tej modlitwy wspólnotowej przyjdź, bardzo serdecznie zapraszamy.

Ewa Kozerska, zelator

Paulina Maria Jaricot urodziła się w 1799 roku, w  rodzinie  lyońskich  przemysłowców. Otrzymała staranne wychowanie religijne. W wieku  17 lat postanowiła poświęcić  życie Bogu i złożyła prywatne śluby czystości. Odtąd wiodła  proste życie, odwiedzając  i wspomagając materialnie  robotników lyońskich. W 1819 roku zaczęła organizować pomoc dla misjonarzy, która w 1822 roku dała początek Dziełu Rozkrzewiania Wiary, a od 1826 roku zapoczątkowała drugie dzieło dla wspierania misji  poprzez modlitwę różańcową. Tak powstał Żywy Różaniec, skuteczne  dzieło współpracy misyjnej, otwarte dla wszystkich.  W 1832 roku kupiła dom nazwany „Loretto”, w którym  zostało założone centrum Żywego Różańca. Zmarła w 1862 roku.  W 1910 roku rozpoczął się w Lyonie proces beatyfikacyjny Pauliny, który został zahamowany przez działania wojenne i dopiero 25 lutego 1963 roku papież Jan XXIII podpisał dekret ogłaszający heroiczność cnót i nadający jej tytuł sługi Bożej.  Od tego czasu proces beatyfikacyjny  Pauliny  Jaricot  wciąż trwa.


Modlitwa o beatyfikację.


Panie Jezu Chryste, Ty po Zmartwychwstaniu powiedziałeś do Apostołów „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu” (Mt 16,15). Ty poprzez wieki duchem głoszenia Dobrej Nowiny napełniasz swoich wyznawców, a spośród nich wybrałeś Paulinę Jaricot  i natchnąłeś ją, by całkowicie poświęciła się współpracy misyjnej, zakładając Dzieło Rozkrzewiania Wiary i Żywy Różaniec. Spraw by za jej przykładem jak najwięcej chrześcijan płonęło duchem głoszenia Ewangelii, objawiając Twoją nieskończoną miłość.

Za wstawiennictwem czcigodnej sługi Bożej Pauliny udziel mi łaski…, o  którą szczególnie Cię proszę. Zechciej ją wsławić cudownym znakiem, aby Kościół, który uznał heroiczność jej cnót, mógł rychło zaliczyć ją w poczet błogosławionych. Który żyjesz i  królujesz na wieki wieków. Amen.

Koła Żywego Różańca  istnieją w wielu parafiach. Są raczej cichą  i mało widoczną wspólnotą, ale jej moc jest ogromna. Zatrzymując się nad życiem Jezusa  i Maryi, w modlitwie różańcowej powierza ona Bogu  wiele osób, spraw  nie tylko swojej parafii, ale całego Kościoła. W naszej parafii istnieją dwie  Róże Różańcowe, których członkowie modlą się wspólnie, prowadząc modlitwę różańcową  przed Mszą św. w tygodniu oraz czuwania maryjne. Raz w miesiącu spotykają się i pod kierunkiem zelatora dokonują zmiany tajemnic. Ponad to  raz na kwartał odbywa się spotkanie formacyjne, które jest również  jednym   z obowiązków członka Żywego Różańca, ale niestety bierze w nich udział zaledwie  ¼ osób zapisanych. Komisja  Episkopatu Polski  zatwierdziła   Statut Róż Różańcowych, w którym określone zostały nowe wytyczne dla  tej wspólnoty. Zgodnie z wymogami nowego Statutu jesteśmy zobowiązani do ponownego zawiązania wspólnoty. Dlatego wszystkich członków naszych Róż i osoby zainteresowane przynależnością do nas, prosimy o  ponowne zapisanie się  na listę w zakrystii.                      

SERDECZNIE   WSZYSTKICH

ZAPRASZAMY.

Najbliższe

trzy terminy
spotkań dla bierzmowanych:

KLIKNIJ!

Szkoła Modlitwy
Słowem Bożym

 

odwiedzin od listopada 2005 r.